De zoveelste nederlaag van Vitesse? Het te warme, te koude of natte klimaat? De wederom ontnomen chipszak? Spanning voor een proefwerk? Het zojuist ingeslapen huisdier? De fameuze pauze-is-voorbij-frustratie? Het 1e, 5e of 8e lesuur? Torenhoge telefoonrekeningen? Lekkende blikjes? De zojuist verrichte shuttle-run test? Stukgelopen tienerrelaties en ongelukjes? Het zijn allemaal voorbeelden van externe factoren die een les kunnen remmen, maar vormt deze remming altijd een belemmering?

Wat de ongelukjes betreft kan ik concluderen dat ik vanaf september tot half november zes “spoedjes” voorbij heb zien komen. Is er sprake van een gemiddelde trend? Kunnen we uitgaan van twee voorvallen per maand dus één per 12 lessen? Is het toeval of simpelweg pech? Ik heb geen idee, maar stel mezelf inmiddels wel de volgende vraag: is een docent ook een hulpverlener? Zo ja, is het dan wellicht verstandig om op de opleiding een simpele EHBOcursus aan te gaan bieden?

Tijdens leswisselingen is het in de gangen altijd een drukte van jewelste en schieten de opgewonden chaotische tieners gillend en krijsend langs de deuren. Ze scheuren van de trappen en beuken door de gangen. Vreemd? Nee, wat mij betreft zijn dit simpelweg symptomen van pure ontlading en wellicht geldt het gelijktijdig als mentale voorbereiding op een nieuwe 50 minuten durende gedwongen sturing. De leswisseling voelt daardoor als speelkwartier, geeft een bevrijdend gevoel en indien de wegtikkende seconden kostbaar blijken is het slagveld een feit. Het lijkt op sommige momenten wel oorlog met al dat geren en gekrijs. Hordes vluchtelingen lijken op de vlucht voor een gevaarlijke vijand, de bel genaamd. Vreemd? Nou, indien je jezelf realiseert dat er tegenwoordig voornamelijk taurine en aspartaam door de aderen stroomt zou ik zeggen van niet. En bovendien kampen velen naast deze halve liter monster-energy vergiftigingen ook nog eens met de populaire IPod Touch, BlackBerry en andere telefonische WiFi verslavingen. Na 50 minuten geen Hyves pagina geopend te hebben, geen onpersoonlijke krabbels, foto’s of respect gezien te hebben blijkt de honger dusdanig ondragelijk dat deze tijdens de leswisselingen gestild moet worden. De combinatie van energiedrank en ziekelijke WiFi-afhankelijkheid zorgt er eenvoudigweg voor dat ze weleens een aantal traptreden, drempels of personen over het hoofd zien en hiermee komen we bij de eerste EHBO-ervaring.

“Come see the doctor” 1.           Een pijnlijke polonaise? 

Direct bij binnenkomst reageerden de h3 tieners alsof zich een gruwelijke ramp had voltrokken en stormden als basisschoolkinderen op me af. De ene gilde nog paniekeriger dan de ander en wat bleek? Er waren vijf klasgenoten van de trap gevallen waarvan er drie zwikpootjes gehavend uit de strijd waren gekomen. Aangezien de stationering van deze strompelende dames aardig wat tijd in beslag nam, de schade serieus oogde en het leed vers bleek liet ik bij de buren drie extra stoelen halen. Als ervaringsdeskundige (mijn rechter enkel telt immers voor 10) wist ik het drietal klassikaal te instrueren en liet hen de benen hoog leggen en de voet regelmatig bewegen om stijfheid te voorkomen. Dat de start van de les hierdoor wat op zich liet wachten is dan ook niet verwonderlijk, maar hoefde niet hinderlijk te zijn voor het vervolg ervan. Dit dacht ik tenminste… want op het moment dat de rust terugkeerde, de klas zich herpakte en CKV hoofdzaak bleek zette één van de meiden het op een brullen en waren we terug bij af. Wat bleek? Het stel was direct na de valpartij zonder ook maar iets te koelen naar de les gekomen waardoor ze met pulserend bandletsel in de klas zaten. Uhm, ik bleek blijkbaar toch niet deskundig genoeg aangezien ik er vanuit ging dat ze dat allang hadden gedaan. Hoe kun je nou in godsnaam niet koelen?! Tja, zo zien we maar weer dat vanzelfsprekendheid niet bestaat en liet een loopjongen bij de receptie wat ijs halen. Ik zeg: dag les.

“Come see the doctor” 2.           Het kampioenschap kruk-kämpfen?

Daar waar de ziekenboeg van h3 aan het begin van het schooljaar slechts uit twee bestond (dubbele beenbreuk en oedeemvorming) heeft het aantal kruklopers zich na het trapincident tot vier uitgebreid en lijkt er iedere les een muzikaal tikkend orkest binnen te komen. Ook de conciërge heeft het er maar druk mee en ontpopt zich bij de lift zowaar tot piccolo. Nog geen twee weken na de desastreuze valpartij was het in h3 wederom raak, maar dit keer kwamen ze echter verdacht bedeesd binnen. Wat bleek? Tijdens de leswisseling hadden een aantal jongens wat krukken geleend om elkaar er voor de lol mee te lijf te gaan. Als ware gladiatoren gingen ze in de gang speels het gevecht aan, maar raakten daarbij per ongeluk een onschuldige omstander tevens klasgenoot die ik vervolgens bloedend in de les ontving. Het meisje had een flinke glip haaks op haar wenkbrauw staan die bovendien erg bloedde. Uhm? Tja, en dan sta je daar zomaar ineens helemaal onthand naar te kijken. Aangezien ik nog geen zakdoek of wat had deed ik een beroep op de groep: “iemand doekjes? nee, geen koekjes! heeft iemand papier? nee, niemand?” en stuurde haar naar de receptie. Intussen bleef het in de klas erg rustig. Eigenlijk veel te rustig. Ik vond het bijna eng rustig en bovendien onnatuurlijk aanvoelen. Aangezien er een bedrukte sfeer hing koos ik ervoor om het gesprek over de gebeurtenis aan te gaan. Er bleek geen opzet in het spel en ook van kwade intentie bleek geen sprake waardoor ik na de wijze levensles “tel tot vijf voordat je handelt en blijf überhaupt van andermans spullen zodat dit soort dingen niet gebeuren” de les kon starten. Het voorval leek enigszins verwerkt, de boodschap duidelijk en ook CKV  leek weer hoofdzaak te vormen. Helaas bleek dit van korte duur aangezien het aangeslagen meisje vanuit het niets een flinke huilbui inzette. Huh? Daarnet zei ze dat het goed ging en nu is het ineens één grote bibberende snotterpartij… Wat bleek? Ze kon het ijs op de wond niet verdragen en ik bleek wederom niet deskundig genoeg aangezien ik er vanuit was gegaan dat ze wel wist hoe ze moest koelen. Wie legt er nou ijs direct op de huid?! Laat staan in een wond?! Dat is absurd! Tja, en zo zien we wederom dat vanzelfsprekendheid niet bestaat en liet een loopjongen bij de toilet wat papier halen. Ik zeg: dag les.

“Come see the doctor” 3.           Een selectie schrijnende scherven?

Neem voor een betere beleving even het volgende van me aan. Visualiseer een groep schreeuwende allochtone meisjes die met Marokkaanse en Turkse accenten: “Oh my goaadd!!! Wallaahh Amir is gek geworden… iek zuwier muuhfrouw muuhfrouw!!” roepen. Lukt het? Dat klinkt prettig nietwaar? Nu vind ik de allochtonen zonder gein de meest leuke en uitdagende groep die er is, maar indien ze chaotisch roepen kan de combinatie van de soms ietwat koeterwaalse klanken en krampachtige intonatie me erg op de zenuwen werken. Het had dan ook niet veel gescheeld of ik had er iets in de trant van “*Döner*wetter!!! was der heiligen wallahbilaah is er jetzt weer los??” uitgeflapt, maar beheerste me en telde voor mezelf rustig tot tien. Wat bleek? De jongen had tijdens de leswisseling bij het tegenoverliggende lokaal uit frustratie met z’n vuist door een ruit naast de deur geslagen aangezien zijn relatie uit was. Chaos alom aangezien hierdoor zowel z’n hand als de ruit aan gort lag en bleek het weer tijd voor de hiep-hoi-hoezee-ontladingsshow! Mijn hemel wat een hel start was dat. Ruit stuk, hand stuk, kind direct naar de EHBO, gedram, gezeik en wederom tranen in de les. CKV? Ja, zeg maar dag met je handje. Er ontstond eerst een discussie over relaties op jonge leeftijd en gek genoeg bleek het merendeel zich hier helemaal niet meebezig te houden. Of ze me naar de mond wilden praten weet ik niet, maar het beviel me eigenlijk wel. Zelf heb ik het namelijk ook nooit begrepen.  Waar ben je als onvolgroeide tiener in hemelsnaam mee bezig? Wat ziet een meisje in een jongen met kuikenpluis op z’n gezicht, haarloze benen en een gameverslaving? En wat ziet een jongen in een meisje dat meer tijd aan haar verzorgpony en mascara besteed dan aan hem? Die verzorgpony en games zeggen het eigenlijk al: ze vinden ook andere dingen interessant, zijn stiekem gewoon nog kind, hebben overdag bijna geen oog voor elkaar en bellen of chatten daardoor in de late avond heel wat af. “Hmm.. dat huiswerk maak ik morgenvroeg wel.. dan sta ik wel wat eerder op (maar niet heus)”. Ze zouden eigenlijk eens een onderzoek moeten doen naar het aantal zittenblijvers dat zich waarschijnlijk in een tiener relatie heeft gewurmd, maargoed hiermee dwaal ik af weer even to the point.

Wat heb ik nou dan deze voorvallen geleerd?

1. Indien er zich gebeurtenissen voordoen kan CKV niet van begin tot eind hoofdzaak zijn.

2. Dit hoeft een les niet negatief te beïnvloeden, maar kan ook perspectief bieden (levenslessen en discussies)

3. CKV vormt pas hoofdzaak nadat er voldoende aandacht is geweest voor een situatie, een groep inspraak heeft, zich gehoord voelt en z’n ei kwijt kan.

4. Vanzelfsprekendheid bestaat niet, mensen weten niet dat en hoe ze kwetsuren moeten koelen.

5. In het voorvak van mijn tas bevinden zich vanaf nu altijd: zakdoeken, pleisters en een flesje water.           

Aangezien ik inmiddels alweer bijna mijn vierde wordpagina open laat ik het hierbij. Binnenkort volgt er een “come see the doctor deel II” waarin o.a. rebellerende ribben-rages, broeierige brandmerken en psychotische passers aan bod zullen komen.

Adíos!

Ken je het gevoel dat je geen wekker hoeft te zetten? Lekker hè? Maar niet als je biologische klok tegen een uur of zes het roer overneemt en met een kungfu trap in je maag de wekker imiteert, het brood zich na 40 keer kauwen altijd nog geen doorgang weet en zelfs de lekkerste hazelnootkoffie niet meer smaakt. Goede morgen! Juist ja… in dat geval begint mijn dag met zorgen.

In de nacht van zaterdag 27 augustus nam het malen de overhand en wist ik mijn gedachten onbewust volledig vast te draaien om vervolgens met dit uiterst onaangename gevoel te worden geconfronteerd. Blegh… joh wat bezielde me in vredesnaam om welgeteld nog geen dag na de assessment euforie dit belachelijke en bovendien ongezonde gevoel te ontwikkelen dat bij vlagen terugkomt?!

Was het misschien het “van alles naar niets” contrast? Een jaar lang verzamelen, reflecteren, selecteren, denken, overdenken, schrappen, aanvullen, koppelen en kraken om vervolgens te beseffen dat je nadat het hoge woord eruit blijkt ineens niets meer te melden hebt en jezelf het volgende realiseert: ”Oké, wat nu?”.

Vergelijk het een elastiek dat je aan de deurklink bindt. Bouw maanden spanning op, trek eraan, loop naar achteren en bij het behalen van het eindstation knip je bij de deurklink het strakgespannen elastiek door. Hups en weg is de spanning. Heb je er een beeld bij? Klets! Dat kan een behoorlijke sneer veroorzaken.  

Leven als een heuse marionet van de hand. Doe dit, doe dat, maak dit, maak dat, verklaar zus etc. Vervelend? Nee, in tegendeel.. ik moet  bekennen dat ik me bij dit marionettenbestaan juist wel content voelde. Een typisch gevalletje: anderen organiseren en ik volg veilig en zwijgzaam. Maar nu? Tja.. nu zijn deze draden doorgesneden en val ik in vrije val.

Ik val, maar val niet lang aangezien ik wederom een Chinees tref en een tweede kungfu-actie moet incasseren waardoor ik opnieuw mijn brood aan de vogels voer. Klats en daar is dan het tweede besef. Het besef dat achter de eerst volgende deur het grote mensen leven op me wacht. Goed, maar waarom bezorgt dit mij nou een uiterst onaangenaam gevoel? Verlang ik soms stiekem terug naar mijn onbezorgde kindertijd? Nee, stop! Ik moet snel relativeren voordat het een ongezonde kwestie wordt.

Zorgen en de daarmee samenhangende onbehaaglijke spanningen zijn onprettig, maar het bijbehorende gevoel is niet onbekend aangezien dit zelfs tijdens de kindertijd de kop op kwam steken:

1. Nooit heb ik met de neus vooraan gestaan. Zo ook niet als peuter. “Stukje worst?” vroeg het meisje van de vleesafdeling waarna ik ondanks dat alles in me keihard “ja” riep toch zonder stukje worst achter mijn moeder aanliep aangezien ik geen boe noch ba durfde te zeggen. Gelukkig begreep ze nadat ik nogmaals omkeek dat ze me het stukje worst simpelweg moest aanreiken waarna ik vliegensvlug terugliep, triomfantelijk met mijn worst paradeerde, maar deze even vlot weer misselijk door de winkel worp aangezien ik mijn moeder kwijt was. Wow, kinderstress!    

2. Als kleuter keek ik eigenwijs naar Lingo. “Bal 53? Huh, waarom zeggen die mensen 53… dat is toch gewoon vijf – drie? Moet ik nog verder kunnen tellen dan 10?! Wow, kinderstress!

3. “Help! Is links nou de hand waar ik mee schrijf omdat ik ermee schrijf of de hand waar de duim een –l vormt?  Ehm.. wacht eens even, maar ik maak toch met beide handen een –l?” Wow, kinderstress!

4. “Help! Mijn tand zit los.. wat nou als het straks pijn gaat doen?! Whéééh mama!” Wow, kinderstress!

5. ”Nee! Die lamp moet echt aanblijven!”. Ahum… in groep zeven heb ik mijn moeder pas durven bekennen dat ik in de klas sliep aangezien ik ’s nachts doodsangsten heb uitgestaan doordat ik stiekem een stukje van The Phanton of the Opera had gekeken. Tutututuuuu… ughh Ik krijg nog kriebels van een orgel.

Oké, dit was weer voldoende kinderstress om mezelf ervan te overtuigen dat ik toch niet naar mijn onbezorgde kindertijd verlang. Hmm.. maar wat is het dan wel? Zijn het dan misschien alle de ongeschreven regels waar je als stereotype volwassen vrouw aan hoort te voldoen? Waaronder die gouden ring om je vinger, een stel koters en een cockerspaniël? Nee, stop! Ik moet wederom relativeren want ik draai mezelf weer ziekelijk dol.

Weg met dat beeld! Althans.. op 21 jarige leeftijd. De wereld draait door en tijden veranderen. In anno 2010 staan vrouwen niet meer achter het fornuis, zitten we niet meer thuis, trouwt men niet meer op relatief jonge leeftijd, slinken gezinnen tot maximaal 2 blagen en is de strijkende huisman een feit. Wow fijn dat lucht op!

Volgens mij brengt dit me bijna bij mijn oplossing. Als ik nou af en toe nou wat meer bij mezelf stil sta bij mezelf in plaats van dat ik me door die ouderwetse ongeschreven regels laat opjagen dan zit ik veel gemakkelijker op rozen en is stress al snel een ordinair Amerikaans woord. Bah!

Best leuk en aardig, maar ook deze oplossing biedt niet direct een uitkomst aangezien ik momenteel als volwassen vrouw probeer na te denken. Doe volwassen en kijk vooruit. Oké.. uhm? Nu zie ik daar ineens een Vogelaarwijk, laptop onderwijs, traditioneel onderwijs, een mentoraat en wederom die kungfu Chinees die me indirect naar mijn kindertijd trapt!

Laten we hopen dat dit simpelweg de meest voor de hand liggende menselijke reactie op een tamelijk grote verandering is? Iets dat momenteel nog ongrijpbaar is? Iets waar ik op dit moment een eigen horror invulling aangeef die achteraf onnodig blijkt? Volgens mij schuilt er in ieder mens een kleine autist en heeft iedereen wat tijd nodig om een nieuwe fase te accepteren. Tijd die gebruikt wordt om gedachten en inzichten te veranderen zodat deze kunnen aansluiten op de verandering. Soms gaat dit eenvoudig en soms kost dit meer moeite aangezien we moeilijk afscheid nemen van denkbeelden waar we op een vreemde manier toch erg aan gehecht zijn geraakt.

Ik ben benieuwd hoelang het zal duren. Hopelijk heb ik vanaf acht september voldoende afleiding om de kungfu Chinees te bestrijden!

Adíos!

Ps. tot slot nog een begrijpend lezen vraag:
Wie of wat bedoelt de auteur met de “kunfu Chinees”?

Ohja en koester het kind in jezelf! Dit laat je relativeren  

Na een tijdje een bijnbaantje te hebben gehad als docent in het vertrouwde Arnhem, was het tijd om compleet het roer om te gooien. Vanuit het vredig vanzelfsprekende, naar een Vogelaarwijk in Nijmegen Zuid en wat ben ik ze daar (tot op heden) dankbaar voor. Eindelijk ondervind ik uitdaging en vreemde taferelen, maar heb ik vooral ontdekt wat me echt voldoening geeft.

Gezien het feit het geen doorsnee klassen zijn volgt er een korte schetsing van de groepen. Het gaat om klassen van 30 waarin een groot aantal leerlingen een stoornis/aandoening heeft. Hierbij gaat het in één klas o.a. om de stoornissen PDD-NOS, ADHD en ODD, maar ook aandoeningen als slechtziendheid (-12) coördinatieproblemen, spraakgebrek en doofheid komen voor. Ook is er een leerling met een vijftal stoornissen tegelijk namelijk: ODD, PDD-NOS, Gilles de la Tourette, sociale angststoornis en dyslexie. Buiten deze medische opmerkelijkheden zijn er ook een aantal jongens en meisjes uit de volksbuurt wat natuurlijk ook bepaald opmerkelijk gedag met zich meebrengt.

Het lijkt me dan ook niet erg verwonderlijk dat ik hier in eerste instantie niet zo positief tegenover stond. Eigenlijk kreeg ik de eerste week een cultuurschok van hier tot Tokyo. Iedere les was een gevecht. Waren het niet de stoornissen, dan waren het wel de vrij asociale types die dwarslagen. Het waren heftige weken, waarin ik zocht naar de best mogelijke omgangsvormen. In drie weken kon ik mijn hele huis al met strafwerk behangen. Enerzijds liet ik zien dat ik consequent kon handelen, anderzijds was het voor mij geen fijne manier van lesgeven en daarmee tijd voor verandering.

Ik stelde mezelf als doel de raddraaiers voor me te winnen. Hieronder twee voorbeelden. In de ene klas had ik te maken met een provocerend type, simpelweg het stoertje van de klas. Gezien het feit straffen niet effectief werkte besloot ik hem op hyves op te zoeken en zocht gericht naar interesses die wellicht in mijn voordeel zouden kunnen werken. Ik stuitte hierbij op de serie: “new kids on the block” die toevallig over een stel asociale gaat. Na het bekijken van een aantal video’s op youtube ontdekte ik de uitspraak: “tjoptjop” voor “schiet eens op” en besloot deze eenmalig in de les te gebruiken in de hoop dat de desbetreffende persoon hierop zou reageren. Het plan lukte. Hij reageerde totaal verbaast en vond het maar al te mooi dat ik de serie kende. Punt voor mij, ijs gebroken en de kloof verkleint. Geloof het of niet, maar de raddraaier is omgeslagen. Dit houdt echter niet in dat hij engelengedrag vertoont, maar hij haalt zijn ongein tegenwoordig met een knipoog uit en blijft daarbij binnen de grens.

Het volgende geval vertoont tot op heden echter wel engelengedrag. Het gaat hierbij om een brutaal meisje die het vanaf moment één wist te presteren om constant gecorrigeerd te worden. Wild doen, tafels omgooien, grote mond, tegen muren rennen etc. Het kind was zonder aanleiding werkelijk te afschuwelijk en vermoeiend voor woorden en ik vond het nogal verwonderlijk dat ze geen stoornis had. Toen ze zich tijdens het zelfstandig werken opnieuw uitermate vreemd begon te gedragen besloot ik haar niet meer in het negatieve aan te spreken, maar ging naast haar zitten om een deel van de oefening gezamenlijk te maken. Woord voor woord behandelden we de zinnen en wist ze vragen te beantwoorden. Ditmaal geen correctie, maar tijd voor een compliment. Toen ik haar vervolgens weer zelfstandig aan de oefening liet werken, maakte ze een opmerking die nu nog indruk op me maakt. “Bedankt mevrouw, dat u me heeft geholpen” en dat uit de mond van een normaalgesproken brutaal meisje. Ik wist niet wat ik hoorde. Nog nooit heeft iemand me ergens voor bedankt en daarbij heb ik haar eigenlijk niet eens geholpen. Het enige wat ik deed was het woordelijk oplezen van de zin. De antwoorden gaf ze zelf. Voor mezelf vertaalde ik de uitspraak vervolgens naar: “Bedankt mevrouw dat u even tijd voor me heeft genomen”. De daarop volgende les wilde ik testen of het toeval was geweest of dat ze misschien toch mijn kant had gekozen en deed dit door mezelf kwetsbaar op te stellen en haar belangrijk te maken. Zo had ik een etui in mijn tas, maar vroeg haar om een gunst. Ik wilde een potlood mocht omdat ik er zogenaamd geen had en daardoor moeilijk huiswerk zou kunnen controleren. Nu kon ze twee dingen doen: door de klas krijsen dat ik geen spullen had of behulpzaam zijn en het potlood geven. Ze deed het laatste, waarop ik haar wederom kon complimenteren en zag glunderen. Toen ze vervolgens in tegenstelling tot alle voorgaande lessen als allerlaatste het lokaal verliet en zelfs “tot ziens” zei wist ik zeker dat er iets positief aan het veranderen was. Aandacht bleek het toverwoord.

Wat de stoornisleerlingen betreft ontdekte ik dat het gaat om het bijstellen van verwachtingen. Bepaalde zaken zijn simpelweg onrealiseerbaar of slechts tijdelijk realiseerbaar. Iemand met PDD-NOS corrigeer ik niet als hij tijdens een proefwerk dwars op zijn stoel zit en kopknikkend naar buiten staart. Hij is klaar en heeft niet de intentie om af te kijken, maar is op dat moment waarschijnlijk een bepaalde dwang aan het verwerken. Bijvoorbeeld het tellen van alle zwarte auto’s. Wat mij betreft dus onnodig om voor extra prikkels te zorgen. Ook de uitspraak: “if you can’t beat them, join them” is voor mij bij deze personen van toepassing. Door middel van spiegelen maak ik ze duidelijk dat ze vreemd/fout bezig zijn waarna ze vanzelf stoppen.

Ondanks dat er wegens “onacceptabel gedrag” extra bijeenkomsten over de betreffende klassen komen kan ik zeggen dat het mijn leukste klassen ooit zijn. Door middel van het geven van persoonlijke aandacht, spiegelen en aansluiten bij interesses kan ik zowel prettig met deze aparte groepen werken, als schik met ze hebben aangezien ze het vreemde gedrag niet kwaadaardig bedoelen. Deze positieve veranderingen kwamen twee weken voor de herfstvakantie tot stand en zetten zich tot op heden nog steeds voort. Niets heeft me nog zoveel voldoening en energie gegeven als geaccepteerd worden en daardoor leuk met (stoornis)kinderen in een Vogelaarwijk werken. Ik zeg bewust tot op heden…want er bestaat natuurlijk een kans dat ze weer omslaan. Het zijn zorgen voor morgen. Voor nu koester ik de voldoening en energie die ik keer op keer van ze krijg.

Daarbij heb ik ook aardig wat aparte dingen meegemaakt. Een korte opsomming:
1: Een adhd-er kondigde aan even te moeten ontladen, waarop hij vervolgens zigzaggend door de gang rende. Toen ik aangaf dat het genoeg was en hij binnen moest komen rende met volle vaart recht tegen de muur i.p.v. door de deuropening en zat beduusd op de grond. Vervolgens stond hij weer op, zei dat hij klaar was en ging op z’n plek zitten. Ik stond even raar te kijken, maar gaf vervolgens aan dat het een wel heel letterlijke rem was en ging verder. Ik zeg gekheid!

2: De klas heeft een aantal lesuren in hetzelfde lokaal. Toen ik bij binnenkomst het bord helemaal open klapte ontdekte ik ineens dat er iemand achter zat. Deze zat echter niet gewoon achter het bord, maar in de wasbak. De persoon meende zich voor de grap voor mij in de wasbak te verstoppen met het resultaat dat hij klem was komen te zitten. Voor het eerst in mijn leven heb ik iemand uit een wasbak moeten bevrijden. Godzijdank brak er niks af. Ik zeg gekheid!

3: Er zat iemand met de jas aan in de klas, terwijl de verwarming overuren draaide. Toen ik aangaf dat de jas uitmoest werd er vanuit een andere hoek in de klas het volgende gezegd: “wat uit? broek uit? oké!” waarop er ineens een broek uitging en iemand in een flitsend fluorescerende onderzoek stond. Ik stelde hem voor de keus.. hij kon of naar voren komen en de onderbroek aan de hele klas showen i.p.v. achter in de hoek of de broek weer aandoen en rustig gaan zitten. Hij koos het laatste. Ik zeg gekheid!

4: Tijdens een huiswerkcontrole kreeg ik van een zestal meiden ineens een privé concert. Ze zongen zonder aanleiding en puur voor de fun het refrein van “proud Mary”. Een voor mij nogal aparte liedkeus. Ik zeg gekheid!

5: Ik vind mijn klassenoutfit zeer belangrijk en wil het liefst zoveel mogelijk afwisselen. Zo heb ik o.a. een bruine, zwarte en witte riem. Toen ik de witte riem voor het eerst om had werd er door een leerling met PDD-NOS direct een opmerking over gemaakt, waarna hij al mijn bloezen opnoemde (inclusief merk) en opmerkte dat ik die dag toevallig geen horloge om had. Ik was zo in shock van het oog voor detail dat ik een ultieme test deed en een ring om een andere vinger deed. Raad eens… hij merkte het op! Ik zeg gekheid!

Kortom het is een klas om van te houden.

Oke, ik word volwassen..over 9 maanden ben ik 21 en ik kan duidelijk zeggen dat ik volwassen aan het worden ben. Het is bij mij aan alles te merken. Ik spreek mezelf te vaak tegen tegenwoordig, mn gedrag is veranderd, ik ben serieuzer geworden en mn ass blijft maar groeien. of ik het erg vind..? I dont think so.(behalve dat van mn ass natuurlijk) wat ik wel erg vind, is het feit dat ik mezelf niet meer (her)ken. Ik heb altijd een bepaald soort levenstijl gehad. Een live-fast-die-young-mentaliteit. Vaak ging mn leven sneller dan ikzelf, en daar voelde ik me goed bij. Maar nu.., nu ben ik erachter gekomen dat ik gewoon opzoek was naar mezelf. Dat deed ik natuurlijk wel op de verkeerde plekken, (in de club, bij vrouwen, of rare acties), maar de key lag toch echt bij mezelf en daar zocht ik natuurlijk niet. Zolang ik maar vooruit ging, en dat deed ik, Hard. Het punt is aangekomen dat ik mezelf ben tegen gekomen, nou ook hallo dan.

Ik ben altijd wel een snelle meid geweest. Ik hou er niet van om ergens te lang bij stil te staan, twijfel vrijwel nooit (Doe liever, and ill deal with the problems later is langg mijn motto geweest), wil alles een keer uitproberen (even if im scared shitless), en hou van verandering. Dit alles ben ik nog steeds, maar nowadays, blijven dingen aardig op hun plaats. Tot voor kort hoefde ik geen moeite te doen voor verandering, dingen kwamen gewoon op mn pad. Nu gebeurd er simpelweg niks meer, ik blijf dwalen in een circeltje. Als ik iets wil moet ik er moeite voor doen. En het grappiste van alles is dat ik die moeite er helemaal niet in wil steken. Dus alles blijft hetzelfde.

Het is echt een vreemde situatie. Als ik mezelf aan het onwikkelen ben,als in: lichaam en geest, staat mn leven (school, werk, familie en vrienden) op een zeer laag pitje. Als ik mn leven aan het ontwikkelen ben, staat mn geest op een laag pitje. Kan ik nou nog steeds geen middenwegen vinden..? Ben ik nog steeds een persoon van uitersten? Zal ik dat altijd blijven? Dit is maar een fractie van wat me allemaal bezig houd in dat gekke brein van mij.

Gelukkig weet ik tegenwoordig wel prioriteiten te stellen. Het is leven is niet meer maar een groot feest, ik zal toch echt voor mezelf moeten gaan zorgen wil ik iets van mn leven maken. Ik wil niet een of andere "statistic" worden met een slechte jeugd en een nog slechtere toekomst. Daarom prijs ik mn volwassen-worden dan ook in de hemel dat het er is. Eindelijk heb ik iets (terug) gevonden, wat bij me past en waar ik ook meer verder wil.( misschien dat ik nu wel iets afmaak waar ik mee begonnen ben) Eindelijk weer n hobby. Gelukkig weet ik welke richting ik op wil met school en werk en gelukkig is het ook iets wat bij me past en waar ik al iets mee heb van kinds af aan.
Gelukkig staat mn koers niet meer op oneindig en weet ik welke richting ik op ga op de 7 baans 3847848000 km lange snelweg genaamd : de A-1/mijn leven. Ik ben blij dat ik een snelle goed werkende motor heb, dat ik een achteruitkijkspiegel heb omdat je niet weet waar je heen gaat als je niet weet waar je vandaam komt,
dat mn richting aanwijzer het doet zodat mensen me kunnen inschatten en/of volgen, dat ik comfortable stoelen heb waar ik me lekker bij voel, ruiten heb waar ik helder doorheen kan kijken en kan zien wat er gebeurd , gordels ter bescherming heb als ik weer ns tegen een boom rijd of over een bussluis en een navigatie systeem heb ala 2007. Mn maatschapelijk rijbewijs halen ben ik hard mee bezig en dat zonder instructeur.

Conclusie: Ik ben allang blij dat ik een fucking stuurwiel heb.

Ben jij zen..? Sta jij stil bij iedere gebeurtenis in je leven en ervaar je het volop..? positief of negatief..? Sta eens stil bij je (on)zekerheden..Denk daar eens 30 seconden over na en probeer de momenten terug te halen.

Het moment dat je je liefde ontmoette, het moment dat je je diploma in handen kreeg, het moment dat je je eerste cigg rookte, het moment dat je de eerste zonnestraal van het seizoen voelt en het moment dat je hart gebroken werd omdat je je lover en je beste vriendin ziet, in een onmogelijke positie (P.156)uit het kamasutra boek. In jouw bed.

Het meest waarschijnlijke is dat je de grootste emotie voelt op dat moment..geluk, ongeloof boosheid, liefde etc..maar stond jij ECHT stil bij het moment..voelde jij echt alles? om maar even het laatste voorbeeld te nemen..teleurstelling, zwakheid, misschien vrijheid..of onzekerheid??

Waar jij (on)zeker over bent bepaal jij alleen..niemand anders kan dat voor jou bepalen. Je kan je wel een (on)zekerheid aan laten praten of je kan het jezelf aanpraten. De vraag is alleen of jij er gevoelig voor bent of niet. Je word er niet mee geboren. sta daar maar eens bij stil..zen.

persoonlijk sta ik stevig in mn schoenen. Ik ben dus zeker van mezelf. mede dankzij mijn verleden wat me natuurlijk gemaakt heeft tot wie ik nu ben. Maar…dat is ook gelijk mijn grootste onzekerheid. mijn verleden.

mijn verleden maakte me verschrikkelijk onzeker. vragen als: als ik dit niet had meegemaakt was ik dan anders geweest? had ik dan meer discipline gehad? was ik dan nog steeds zo extrovert en zou ik dan nog steeds gekozen hebben voor de opleiding regie?
Dit is een typisch geval van, van een mug een planeet maken. ik ben er dus erg gevoelig voor. de reden daarvan is omdat ik er geen controle over heb, ik kan mijn verleden niet veranderen. ik ben er gevoelig voor omdat ik me laat leiden door de negatieve aspecten. zodra ik zen werd veranderde dat.. van iets negatiefs iets positiefs maken. ipv van te denken, ik heb door de omstandigheden in mijn verleden een hele hoop schooljaren gemist waardoor ik helemaal onderin het onderwijs systeem opnieuw moest beginnen op deze leeftijd denk ik nu, ik heb wel uit mezelf besloten weer naar school te gaan ondanks ik door veel mensen en het ongunstige financiële plaatje werd tegen gehouden. Ik ben er nu minder gevoelig voor, dus zekerder.

Dit is mijn persoonlijk voorbeeld van zeker worden van mijn onzekerheden. je kan er dus iets aan doen! ik geloof werkelijk dat je al je onzekerheden iets kan doen. of je nou aan de zen gaat of 80 euro per sessie betaalt aan je psych..je doet het allemaal zelf. het zit allemaal in jezelf.

met 80 euro kun je jezelf ook een supersexy setje lingerie setje kopen bij de hunkemuller en vol zekerheid de slaapkamer van jou en lover instappen en haar verleiden. het gaat niet om je dikke bovenbenen of het juiste setje, je lover vind het geiler dat jij zo zeker bent van je zaak en haar favoriete seksscène durft na te spelen. Zij hield toch ook van je toen je dat setje niet aanhad en de cellulitis had..?

voor mensen die Te zeker zijn..kapsones is misplaatst, alleen als je je talent gebruikt of iets dergelijks… ik noem het een gezonde dosis zelfvertrouwen.

try it! nu voor 00.00 euro!te bestellen op:

www.goloveyourself.com

Ik wou dat ik Bridget Jones was.

Waarom ben ik niet zoals bridget jones..?? Zij is fuckin blubberig maar trekt er miljoenen kijkcijfers mee!! Of een missy elliot die beroemder was toen ze size plus was dan nu size skinny bitch.

Nee hoor, ik ben zoals kristy alley die beroemder is om haar jojo ass dan haar beste film look who’s talkin, of oprah winfrey minus the money.

Ik ben diep teleur gesteld in mezelf. Ik dacht ik sterker was. Maar ik ben zo slap als de huid van celine dion.

Mijn lumineuze plan van detoxen is zo goed gelukt als de moord op osama bin laden. Ik rook nog steeds als Ria de tante van will en patricia uit rotterdam charlois, ik eet nog steeds zo veel als die vent in ‘supersize me’ en nog steeds lig ik ieder weekend dronken in de goot bij te kletsen met amy winehouse.

Het leek allemaal zo simpel, mijn mantra was, als je het maar wil kom je er wel. Ja, in de shoarma tent tijdens lunch, in de avondwinkel voor een pakje sigaretten en de mitra slijterij voor een flesje wodka en lime.

Zelf mijn schizofrenie helpt niet ns mee! Ik denk maandagavond leuk, filmpje huren. Sta ik bij de cinema-o-theek en mn ciggs zijn op. Ik kijk naar het pakje , pakje kijkt verleidelijk naar mij. pakje zegt: ik weet dat je me wilt. mijn 4e persoonlijkheid zegt: nee ik wil je niet. 12e persoonlijkheid zegt: nee we willen jou niet, jij bent vies. 72e persoonlijkheid zegt: we mogen trots zijn op onzelf want we weerstaan de verleidelijke red shoe’d smokin hot marlboro! 1e Ik voelde zich top en liep vol zelfvertrouwen naar de counter en zeg:

bridget jones diary graag en een pakje marlboro. niet die! Ik wil die met 30 ciggs voor 6 euro.

Ik vind het niet eens meer zo erg dat ik rook, maar dat ik te weak ben om ermee te stoppen. Ik geef het officieel toe: ik ben verslaafd. shitt. volgens het boek ‘duizend bommen en granaten ik begin tegen mijn sigaret te praten’ en ‘walkin fridge oh walkin fridge, lieve biertje jij bent alles wat is mis’ is dat stap 1. Nog 2738474847,46 te gaan.

Het is echt tijd om te stoppen.

Oke boys & girls, het is officieel. Ik ga stoppen met drinken.

Of laat ik het zo zeggen, dit word mn tweede officiele poging om te stoppen met drinken. en om het mezelf nog moeilijker te maken, wil ik een hele body & mind detox doen. geen sigaretten, geen alcohol , geen geest veruimende middelen, geen onnodige vetten, en geen negatieve gedachten.

fuck.

Waarom wil ze dit opeens hoor ik je al zeggen, nou dat zal ik je ff haarfijn uitleggen..

Over het algemeen sta ik bekend als een grote levensgenieter. Een jointje sla ik nooit af, wijntje drink ik al op maandagochtend 07.30 uur, ik kan op ieder moment van de dag/nacht eten, en in het weekend ben ik zeker niet vies van een exje hier en een scheldpartijtje daar. Not very lady like maar daar kan ik niet echt van wakker liggen.

Waar ik wel van wakker lig, is hoe ongezond ik eigenlijk wel niet leef! ik eet alles wat ik wil, waneer ik wil, en hoe ik wil. Waaronder een hoop patatjes mayo/curry, pizza slices, vuilniszakkenvol chips, liters coca cola, vette snelle snacks op het station, en dan ook nog mn avondeten wat bestaat uit een vol opgeschept bord en de helft van het overgebleven bord van mn huisgenoot. En dit alles op een doodnormale donderdag.

Daarnaast drink ik mezelf nog een keer een coma in. Op een zaterdag avond drink ik in totaal in mn eentje een halve fles wodka lime op. of anderhalve fles rose of zoete witte wijn. Ook ben ik een fervent aanhanger van mierzoete cocktails, zoals mojito’s, amaretto sour’s, long island ice tea’s, en een screw driver. Now that’s drinkin.

Ik wil eigenlijk niet eens beginnen over wiet, zo erg is het! Vroeger was het zodra ik wakker was dan stak ik een stickie op.  Dan zodra ik de deur uit ging en als ik op de bus moest wachten. Zodra ik uit de bus was nog een. Na het werk nog 1. Tijdens de post lezen of boodschappen doen, stak ik er ook een op, tijdens het koken ook. Na het eten natuurlijk, en nog eentje bij een kopje thee na het eten. Als ik dan relax tv aan het kijken was in de reclames ook nog minimaal twee keer ,en voordat ik naar bed toe ging nog een laatste heerlijke zwarte dikke hijs die ik over mn longen jaagde. En datt is pas een woensdag.

Verder sport ik niet, pak ik bij elke gelegenheid de roltrop en auto en ben ik nog te lui om mn eigen drinken te pakken. Na al deze fysieke verleidingen, hou ik er ook nog eens een dikke geestelijke ongezonde manier van leven op na. Stressen. Ik schreeuw graag, ik scheld graag, word pissig op mensen die niet ns bestaan en ben zo wraaklustig als de devils dick.

Maar hoe weet je nu waneer het echt tijd is om gezonder te leven?

Als het meisje wat je leuk vind zegt dat je echt een andere broek aan moet doen omdat deze echt niet meer kan.

Fuck.

Fuck oorlog, fuck de OV-chip kaart, fuck exen, fuck den haag, fuck de NS, fuck smetvrees, fuck de SP, fuck GGZ, fuck een soa, fuck fifa 2008, fuck global warming, fuck bush, fuck nekpijn, fuck de mexicaanse griep, fuck pedofielen, fuck smerige dikke vetzakken, fuck rekeningen, fuck de belastingdienst, fuck liefdesverdriet, fuck concerta, fuck baarmoederhalskanker, fuck PMS, fuck junkies op het CS, fuck voeten, fuck geld, fuck comic sans, fuck plas en poep sex, fuck uitzichtloze banen, fuck school, fuck de overheid, fuck boerenpummels, fuck kut kappers, fuck weed, fuck GHB, fuck overbeharing, fuck bergschoenen, fuck verslavingen, fuck blogs, fuck spam, fuck zon, fuck zee, fuck strand, fuck geweld, fuck een warm huiselijk interieur, fuck frans bauer, fuck ongestemde gitaren, fuck jeuk, fuck te kort haar, fuck dicks, fuck sletten, fuck 20 inch velgen, fuck armoede, fuck krakers, fuck dood, fuck leven, fuck geloof, fuck tijdverspilling, fuck fuck, fuck honden, fuck stank, fuck bordeliners, fuck eigewijzen suckers, fuck spelling, fuck hiphop, fuck emo’s, fuck mensen die beweren dat ik emo ben, fuck virussen, fuck limewire, fuck planet of the apes, fuck vreemdgaan, fuck de naam peter of erik, fuck stiltes, fuck depressie..

FUCK YOU!!

Onzin als je het mij vraagt!Ik ben het levende bewijs..Lees hoe ik erover denk..

1: De happy single bestaat niet.

zwaar mee oneens..Ik ben er het levende bewijs van.

2: Zonder partner tel je niet mee.

I smell bullshit!

3: Op familiefeestjes is de enige vraag: Heb je al een vriendin?’

Ik ben nu in de fam de enige die niet gebonden is.zelfs mn neefje van 14 heeft een relatie.Ik merk er helemaal niks van..

4: Alle singles willen stiekem een partner.

Soms heb je idd momenten dat bij iemand wil horen maar 90% van de tijd heb ik dat totaal niet.

5: Single zijn is alleen leuk als je vriendinnen ook vrijgezel zijn.

Nee hoor, maar het feit is wel dat je met je single vriendinnen andere dingen doet.

6: Singles gaan uit om te scoren.

Over het algemeen volgens mij wel maar ik doe dat persoonlijk niet.Het is natuurlijk wel leuk om te weten dat je nog goed in de markt ligt..

7: Seks is het grootste gemis als je vrijgezel bent.

Sex is zo verschrikkelijk overschat!Het meeste mis je de verbondenheid.

8: One-night-stands horen bij het single zijn.

100% mee eens, al hebben gebonden mensen dat veel vaker volgens mij.Voor mij hoeft het allemaal niet meer.sex is geen liefde namenlijk..

9: Hoe langer je vrijgezel bent, hoe kieskeuriger je wordt.

Nee, hoe meer relaties je hebt gehad hoe kieskeuriger je word.Ik merk wel dat ik dingen uitsluit bij vrouwen naarmate ik date.

10: Als je een partner hebt, is je leven afgelopen.

Voor mij persoonlijk gaat dat wel op, Ik heb het gevoel dat ik dan word tegen gehouden in mn ik-zijn.Maar over het algemeen geld dat niet.

Het leven is met zn ups and downs net een zwangerschap. Je word wakkey wakkey, eggs and bacey, get (dick) slapped in the face en opeens ben je er van bewust dat er iets in je groeit. Erger nog, het groeit in je, sneller dan een mannelijk lid in eye sight van jessica alba en adriana lima zoenend. Shit happens..

Op een zonnige zomer dag cruisde ik lekker relax op de weg. Ik was ontspannen, had net een major beslissing in mn leven gemaakt en voelde me vrij. Ik voelde me niet alleen vrij, ik voelde ook een rare tinteling in mn onderbuik. Verliefd kon ik niet zijn want daar had ik me net van los gebroken en haatte ieder vrouwenlijk bestaan op deze planeet.. Mijn hersenen reden lekker schoon 80 in zn 5 op de linkerbaan. Achter mij waren mensen aan het trippen alsof hun string te strak zat maar ik reed gestaag verder en paseerde allerlei afslagen op de snelweg genaamd: wat veroorzaakt dit gevoel?
Afslag 10; honger, afslag 11: vrijheid, afslag 12: misselijkheid van vanochtend. Pas na een kilometer of 10 kwam de volgende afslag. Afslag 13: geestelijke zwangerschap. Shit.

Mijn hersens schoten automatisch in de 8e versnelling en sprong op cruise control. Ik had geen controle meer over mn stuur en mijn voertuig nam automatisch de 13e afslag. Ik werd gek en het voertuig slingerede even wild van links naar rechts. Ik hervond mn kalmte en me liet me leiden door het voertuig. Die stopte voor een drogisterij. De deuren gingen automatisch open, ik rende de winkel in en kocht een test.
Thuis aangekomen schoot ik de badkamer in. Ik piste het hele stokje onder als een wazige poolse zweetgast in een louche amsterdamse club onder de ghb en wachtte ongeduldig de minuut af terwijl ik de achter van de verpakking las. ‘Plaats de stick in de urine en wacht een minuut op de resultaten. Word het streepje wit, ben je niet zwanger, word het streepje..’
Ik keek op de test om te kijken of de minuut al voorbij was en zag dat het streepje..zwart was. Zwart?! Ja, zwart. Shit, ik ben geestelijk zwanger. Shit. Geestelijk ongewenst zwanger wel te verstaan. Shit. Ik haalde diep adem en probeerde helder na te denken. Dit kan twee kanten opgaan. Of ik spring een gat in de lucht en baal van al die drugs en alcohol die ik had genomen ven het weekend. Of ik spring in een gat en baal dat ik niet meer drugs en alcohol heb genomen zodat ik nu nog nog onder invloed zou zijn. -Helder blijven nandenken, pak dit analytisch aan – Ik heb drie keuzes. Keuze een: ik neem de volle verantwoordelijkheid en ga naar de dokter. Keuze twee: ik vlucht ervoor weg. Keuze drie: ik negeer het. Ik zou mezelf niet zijn als ik niet besloot om het te negeren. Ik liep naar de keuken, pakte lucifers, n fles alcohol en stak de test ritueel in de fik. Zo, die is pleitte..dacht ik.

Ik ben nu negen geestelijk ongewenst zwangere maanden verder. Mijn buik is vol en staat op springen. De weeën komen snel achter elkaar maar er is nog geen echt barstje te zien dus mn vliezen zullen gelukkig nog niet breken. Ik ben uitgeput en probeer wanhopig met mn laatste restje energie een oplossing te vinden om dit kwaad het niet de wereld in te laten komen. Het is als de duivel hetzelve baren. De lucht word zwart van dikke wolken, mensen verdwijnen mysterieus en er is geen licht om te zien waar ik het beste naar toe kan. Natuurlijk wil ik judgement day voorkomen en de beste oplossing die ik ervoor kan verzinnen is zo goed als mogelijk plannen waneer ik deze motherfucker de wereld in laat en verder te gaan met mn leven zoals het nu is. Het is nog maar even..Hoe ik dat ga doen zal de tijd leren. Ik kan geen wijde kleren dragen want het is al duidelijk te zien dus verbergen heeft ook geen nut. Afgeven aan een adoptie bureau kan ook niet, dus ik zal ermee moet leren leven. Als de mothefucker dan volwassen is zal ik het een plaatje gegeven hebben. En misschien zal dit duistere verhaal toch een happy ending hebben.

Moraal van het verhaal: dont get (dick)slapped in the face en pis niet over je eigen handen. daar heb je alleen jezelf mee..